ตกหลุมอากาศ Air turbulence
“Life is a journey, not a destination. ชีวิตคือการเดินทาง ชีวิตไม่ใช่การกำหนดจุดหมายปลายทาง” ใครสักคนว่าไว้
เป็นคนชอบเดินทาง
ชีวิตต้องเดินทางตลอดออก ตั้งแต่ออกจากอกพ่อแม่มา ทำงานก็เดินทาง แต่งงานกับคนที่ต้องเดินทางตลอดเวลา
จนเพื่อนชื่อตุ้ม เสาวเพ็ญ พูดว่าสงสัยเทอว์คงจะมีปาน อยู่ตรงฝ่าเท้าอ่ะ ไฝเล็กไป
คงจะจริงของเพื่อนตุ้มว่ะค่ะ ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่ากลัวการนั่งเครื่องบินมาก จนถึงระดับเกลียดเลยล่ะ
จนถึงขั้นจินตนาการอยากให้มี Holadeck เหมือนใน Star Trek กันเลยเชียว ฮ่าฮ่า ที่กลัวที่สุดคือเวลาที่เครื่องบินตกหลุมอากาศ
โดยเฉพาะทริปล่าสุดนี้ จากกรุงเทพไปโตเกียวเจอไต้ฝุ่นฟิโทว์เข้าไป
ตอนเครื่องบินเทคออฟกัปตันก็ประกาศเลยว่าเราจะบินผ่านหาง ๆ ของไต้ฝุ่นนี้
เราก็คิดในใจดัง ๆ เบย ซวยละสิตรู เปลี่ยนใจก็ไม่ทันแย้ว
บินไปชั่วโมงก็ยังอยู่ดีมีสุข สักระยะเท่านั้นแหละสัญญาณคาดเข็มขัดมาแล้ว โฮ้โหย
เครื่องบินสั่นเป็นเจ้าเข้า ตกฮวบฮาบ เราก็สวดมนต์ล่ะครับ นึกได้กี่บทสวดหมดเบย
ตกหลุมอากาศเป็นชั่วโมงก็ไม่มีทีท่าจะดีขึ้น ไมเคิลก็สงสารไม่รู้จะช่วยยังไง
เราก็คิดว่าตรูจะกลัวทำไมวะ ตัดสินใจขึ้นมาแล้ว
ตายก็ไม่ได้ตายคนเดียววะมีเพื่อนเป็นร้อย อิอิ
แต่ก็อยากจะเดินไปบอกกัปตันมากเลยว่า ทำไมไม่หลบไต้ฝุ่นสักนิดละคร้าบ เนี่ยกลัวจนขรี้หด
ตดหายหมดแบ้ว พอเครื่องบินลงนาริตะ ดีใจมั๊ก มาก แต่ว่าดีใจได้สักพัก
พอเปลี่ยนเครื่องไปวอชิงตัน ดีซี กัปตันก็ประกาศอีกว่าจะมี air turbulence นะ ทำมั๊ย ทำไมทริปนี้มันถึงได้โหดนักฟระ จากโตเกียวมาดีซี
ตกหลุมอากาศเป็นหลายชั่วโมง ถึงโรงแรมปั๊บ หมดสภาพคลานไปอาบน้ำ ข้าวเขิ้ยวไม่กินเลย
ขอนอน ขอพักสายตา หมดสภาพค่ะ
“จงเดินทางเมื่อคุณยังหนุ่มสาว ไปท่องดูโลกกว้าง เพราะว่าเวลาคุณแก่แล้วถึงแม้จะมีเงินคุณก็ไม่มีแรงจะเดินทางแล้ว”คุณเฮียโต พิชัย หมอประจำแกงค์เทนนิสเช้าว่าเอาไว้
